Dapagliflozyna u pacjenta z cukrzycą typu 2 i niewydolnością serca – od kontroli metabolicznej do ochrony sercowo-naczyniowej
Skrót informacji
Cukrzyca typu 2 (T2D) i niewydolność serca (HF) często współistnieją, zwiększając ryzyko hospitalizacji oraz powikłań sercowo-naczyniowych i nerkowych. Ich złożone powiązania sprawiają, że leczenie powinno wykraczać poza kontrolę glikemii. Dapagliflozyna, jako inhibitor SGLT2, wykazuje działanie metaboliczne, hemodynamiczne i nerkowe. Wyniki badań DECLARE-TIMI 58, DAPA-HF i DELIVER potwierdzają jej pożądany dobroczynny wpływ na klinicznie istotne punkty końcowe związane z HF, a korzyści obserwowane są w szerokim spektrum frakcji wyrzutowej lewej komory. Dapagliflozyna stanowi zatem zasadniczy element kompleksowego leczenia pacjentów ze współistniejącymi T2D i HF.
Cukrzyca typu 2 i niewydolność serca jako współistniejące wyzwanie kliniczne
Cukrzyca typu 2 (z ang. type 2 diabetes, T2D) i niewydolność serca (z ang. heart failure, HF) należą do przewlekłych chorób o olbrzymim znaczeniu epidemiologicznym, a ich współwystępowanie wiąże się ze szczególnie wysokim ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych. Zależność pomiędzy T2D a HF ma charakter dwukierunkowy – cukrzyca zwiększa ryzyko rozwoju niewydolności serca, natomiast u pacjentów z HF często występują zaburzenia gospodarki węglowodanowej. Szacuje się, że cukrzyca występuje u około 40% chorych z niewydolnością serca. Wiąże się to z cięższym przebiegiem, gorszym rokowaniem oraz większym ryzykiem hospitalizacji z powodu HF [1].
Współistnienie obu tych chorób wymaga w przypadku cukrzycy podejścia terapeutycznego, wykraczającego poza tradycyjny model leczenia T2D oparty na samej kontroli glikemii. Aktualne zalecenia dotyczące postępowania u pacjentów z cukrzycą i chorobami sercowo-naczyniowymi podkreślają konieczność uwzględniania nie tylko kontroli glikemii, ale przede wszystkim redukcji ryzyka sercowo-naczyniowego, niewydolności serca oraz powikłań nerkowych [2]. W tym kontekście inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego typu 2 (z ang. sodium-glucose cotransporter 2 inhibitors, SGLT2i) zajmują szczególne miejsce w terapii pacjentów z T2D i HF [3].
Jednym z najlepiej przebadanych leków z tej grupy jest dapagliflozyna. Początkowo wprowadzona jako lek hipoglikemizujący, obecnie postrzegana jest jako element terapii o działaniu szczególnie chroniącym serce i>
Patofizjologiczne powiązania cukrzycy typu 2 i niewydolności serca
Dapagliflozyna – mechanizmy działania wykraczające poza kontrolę glikemii
Korzyści kliniczne dapagliflozyny u pacjentów z T2D i niewydolnością serca
Miejsce dapagliflozyny w codziennej praktyce klinicznej u pacjentów z T2D i HF
Podsumowanie
