Terapia to nie dokręcanie śrubek, to strojenie instrumentu. Nowe podejście do leczenia uzależnień

Jak rozpoznać moment, w którym pacjent w trakcie terapii uzależnień zaczyna oddalać się od procesu leczenia – zanim zrobi to naprawdę? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć dr Inga Dziembowska z Katedry Patofizjologii Wydziału Farmaceutycznego Collegium Medicum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy. Jej projekt: „Kliniczny system predykcyjny zapobiegający przerwaniu terapii uzależnień”, nagrodzony w XXIV edycji Konkursu o Grant Naukowej Fundacji Polpharmy, łączy wiedzę kliniczną z elementami neuropsychologii, diagnostyki laboratoryjnej oraz nowoczesnej analizy danych. Celem jest stworzenie narzędzia, które pomoże wcześniej identyfikować pacjentów zagrożonych przerwaniem terapii i dzięki temu skuteczniej wspierać ich w procesie zdrowienia.

Jaka jest skala leczenia uzależnień w Polsce? Jakie uzależnienia dominują i jakich grup pacjentów dotyczą?

Najczęściej w Polsce leczymy uzależnienie od alkoholu. Osoby obciążone tym nałogiem to wciąż największa grupa pacjentów w systemie terapii uzależnień. Gdy jednak spojrzymy na ten obszar uważniej, szybko okazuje się, że obraz jest dużo bardziej złożony. Coraz częściej mamy bowiem do czynienia z używaniem wielu substancji jednocześnie, a także z zaburzeniami niezwiązanymi z przyjmowaniem substancji.

Dobrym przykładem jest zaburzenie hazardowe, które we współczesnych klasyfikacjach medycznych zalicza się do zaburzeń uzależnieniowych, mimo że nie jest związane z przyjmowaniem substancji. To ważne doprecyzowanie, ponieważ przez lata wiele osób traktowało hazard wyłącznie jako>