Zakażenia układu moczowego

Zakażenia układu moczowego – podstawowe informacje [N39]

Zakażenia układu moczowego (ZUM) definiuje się jako obecność drobnoustrojów chorobotwórczych (głównie bakterii) w drogach moczowych powyżej zwieracza pęcherza moczowego. Do dróg moczowych zaliczamy: cewkę moczową, pęcherz moczowy, moczowody, miedniczki nerkowe i nerki. Zakażenie może dotyczyć każdej z ww. części, zazwyczaj jednak bakterie drogą wstępującą przemieszczają się do pęcherza moczowego. Im dłuższy czas bez leczenia, tym większe ryzyko zakażenia wyższych pięter układu moczowego.

Bakteriomocz znamienny to obecność:

• ≥ 10³ CFU/ml u kobiet z objawami zapalenia pęcherza moczowego w próbce moczu ze środkowego strumienia;
• ≥ 10⁴ CFU/ml u kobiet z objawami ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek (OOZN) w próbce moczu ze środkowego strumienia;
• ≥ 10⁵ CFU/ml w przypadku powikłanego ZUM w próbce moczu ze środkowego strumienia;
• ≥ 10² CFU/ml w próbce moczu pobranej poprzez jednorazowe wprowadzenie cewnika do pęcherza moczowego.

Zakażenia możemy podzielić na:

• niepowikłane (u kobiet z prawidłowym układem moczowo-płciowym oraz bez zaburzeń miejscowych i ogólnoustrojowych mechanizmów obronnych; wywołane przez drobnoustroje typowe)
• powikłane (u każdego mężczyzny lub u kobiety z anatomicznym lub czynnościowym zaburzeniem utrudniającym odpływ moczu, z upośledzeniem ogólnoustrojowych lub miejscowych mechanizmów obronnych; wywołane przez drobnoustroje nietypowe).

Do najczęstszych czynników zakaźnych należą:

• Escherichia coli (70–95%);
• Staphylococcus saprophyticus (5–10%);
• Proteus mirabilis, Klebsiella spp., Enterococcus spp. i inne (≤ 5%);
• Chlamydia trachomatis, dwoinka rzeżączki (Neisseria>