Wpływ cukrzycy na układ pokarmowy

Istotnym problemem u pacjentów diabetologicznych są przewlekłe powikłania cukrzycy, wśród których szczególne miejsce zajmuje neuropatia autonomiczna prowadząca do gastroenteropatii cukrzycowej. Związane z nią zaburzenia motoryczne, czuciowe i wydzielnicze wpływają na funkcjonowanie całego przewodu pokarmowego, a także na pracę trzustki i wątroby.

Zaburzenia motoryki przełyku wywołane cukrzycą występują u ponad 50% osób z cukrzycą typu 1 i 2, a ich częstość zwiększa się wraz z czasem trwania choroby. Zmiany morfologiczne w przełyku mogą prowadzić do zaburzeń motorycznych i czuciowych przejawiających się refluksem, zgagą i dysfagią.

Cukrzycowa gastropareza charakteryzuje się opóźnionym opróżnianiem żołądka przy braku przeszkody mechanicznej. Objawy obejmują nudności, wymioty, wzdęcia, uczucie pełności i wczesną sytość. Diagnostyka opiera się na kwestionariuszach objawów (np. Gastroparesis Cardinal Symptom Index) oraz metodach obiektywnych w tym scyntygrafii opróżniania żołądka, testach oddechowych i gastroskopii. Leczenie obejmuje poprawę kontroli glikemii, modyfikacje diety, stosowanie leków prokinetycznych oraz interwencje inwazyjne (przezustna pyloromiotomia lub wszczepienie stymulatora żołądkowego).

Częstość występowania zaburzeń motoryki jelita cienkiego wynosi 80% u osób z cukrzycą, u których występują objawy ze strony proksymalnego odcinka przewodu pokarmowego. Biegunka jest głównym objawem związanym z dysfunkcją jelita cienkiego, choć może wystąpić również w wyniku zaburzeń innych odcinków przewodu pokarmowego. Diagnostyka obejmuje testy oddechowe w kierunku przerostu bakteryjnego w jelicie cienkim (SIBO) oraz scyntygrafię.>