GLP-1 a funkcja nerek

Wpływ stosowania agonistów receptora GLP-1 na parametry nerkowe, u osób z cukrzycą typu 2, przyjmujących inhibitory SGLT2: badanie emulacyjne z wykorzystaniem danych z podstawowej opieki zdrowotnej w Wielkiej Brytanii.

Badanie opublikowane w Lancet Prim Care miało na celu ocenę wpływu leczenia agonistami receptora GLP‑1 na ryzyko progresji choroby nerek u osób z cukrzycą typu 2, które już otrzymywały inhibitory SGLT2, w porównaniu z terapią inhibitorami DPP‑4 lub pochodnymi sulfonylomocznika. Autorzy wykorzystali obserwacyjne dane z brytyjskiej podstawowej opieki zdrowotnej (Clinical Practice Research Datalink) i zastosowali metodologię emulacji pragmatycznego badania randomizowanego z aktywnym komparatorem oraz schematem nowego użytkownika. Analizą objęto okres od marca 2013 do marca 2023 roku, z maksymalnym czasem obserwacji wynoszącym 3 lata. Do badania włączono dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, leczonych inhibitorem SGLT2, bez wcześniejszego stosowania agonistów receptora GLP‑1, z wykluczeniem osób z eGFR <20 ml/min/1,73 m² lub schyłkową niewydolnością nerek.

Łącznie uwzględniono 33 659 inicjacji leczenia u 31 650 pacjentów, z czego 20 039 dotyczyło agonistów receptora GLP‑1, a 13 620 inhibitorów DPP‑4 lub pochodnych sulfonylomocznika. Mediana wieku wynosiła 60 lat, a mediana czasu obserwacji 1,4 roku. Pierwszorzędowym punktem końcowym była progresja choroby nerek, definiowana jako spadek eGFR o co najmniej 40%, wystąpienie schyłkowej niewydolności nerek lub zgon z przyczyn nerkowych.

Progresję choroby nerek>