Utrata masy mięśniowej w trakcie stosowania agonistów receptora GLP-1

Przegląd doniesień dotyczących wpływu stosowania agonistów receptora GLP-1 w leczeniu otyłości na utratę masy mięśniowej.

Nadwaga i otyłość stanowi coraz poważniejszy problem zdrowotny na całym świecie. Według danych WHO w roku 2022 dwóch z 5 mieszkańców Ziemi miało zbyt wysoką masę ciała, a 1 na 8 osób na świecie zmagała się z otyłością.

Licznych negatywnych zdrowotnych konsekwencji otyłości nie trzeba tu wymieniać. Dość wspomnieć, że otyłość jest punktem wyjścia wielu powikłań kardiologicznych i metabolicznych, a nowa definicja zespołu metabolicznego polskich medycznych towarzystw naukowych z roku 2022 stawia otyłość na głównym miejscu w jego etiopatogenezie.

Historycznie farmakoterapia otyłości miała więcej upadków niż wzlotów, a duża część leków została wycofana z obrotu ze względów bezpieczeństwa (fenfluramina, sybutramina).

Nic zatem dziwnego, że pojawienie się agonistów receptora GLP-1 zrewolucjonizowało podejście do postępowania w otyłości jako terapia o skuteczności porównywalnej z chirurgią bariatryczną oraz dobrej tolerancji stosowania.

W tegorocznym listopadowym wydaniu czasopisma The Lancet Diabetes & Endocrinology opublikowano podsumowanie aktualnych informacji na temat znaczenia utraty masy mięśniowej w trakcie redukcji masy ciała z pomocą agonistów receptora GLP-1. Autorzy publikacji podkreślają, że w badaniach utrata masy mięśniowej w trakcie stosowania agonistów receptora GLP-1 wynosi od 25% do 39% całkowitej masy ciała utraconej w ciągu>