Szczepionka przeciw półpaścowi a starzenie

Związek między szczepieniem przeciwko półpaścowi a spowolnieniem biologicznego starzenia się: wyniki badania kohortowego przeprowadzonego na populacji amerykańskiej

W ostatnich latach rośnie zainteresowanie wpływem szczepień dla dorosłych na procesy biologicznego starzenia się. Szczególną uwagę budzi szczepionka przeciw półpaścowi, której przyjmowanie — według badań epidemiologicznych — może wiązać się z mniejszą zapadalnością na demencję i choroby układu krążenia. Celem omawianego badania było sprawdzenie, czy szczepienie przeciwko półpaścowi jest powiązane ze zmianami w biomarkerach siedmiu obszarów starzenia biologicznego, takich jak: stan zapalny, odporność wrodzona i adaptacyjna, hemodynamika sercowo‑naczyniowa, starzenie epigenetyczne i transkryptomiczne oraz biomarkery neurodegeneracji.

Autorzy podkreślają, że szczepienie przeciw półpaścowi może ograniczać przewlekłą reaktywację wirusa VZV, która z wiekiem przyczynia się do narastającego stanu zapalnego („inflammaging”) oraz zaburzeń immunologicznych. Z tego powodu szczególną uwagę poświęcono markerom zapalnym (CRP, IL‑6, TNF‑α) oraz parametrom funkcji komórek odporności wrodzonej i adaptacyjnej.

Do analizy włączono ponad 3800 osób powyżej 70. roku życia, z których niemal połowa była zaszczepiona. Po uwzględnieniu zmiennych towarzyszących pozytywny wpływ szczepienia dotyczył:

• parametrów stanu zapalnego
• starzenia epigenetycznego,
• starzenia transkryptomicznego, co oznacza zmniejszone tempo niekorzystnych zmian w regulacji ekspresji genów.

Z drugiej strony szczepienie przeciwko półpaścowi wiązało się z pogorszeniem wskaźników odporności adaptacyjnej, co autorzy interpretują jako potencjalny efekt złożonych zmian w układzie odpornościowym osób starszych lub ograniczenie pomiarowe.

Nie>