Czy agoniści receptora GLP-1 zrewolucjonizują leczenie zaburzeń spożycia alkoholu?

Analiza wyników badania klinicznego z zastosowaniem semaglutydu u osób z otyłością i zaburzeniami spożycia alkoholu.

Szacuje się, że w Polsce jest blisko 1 milion osób uzależnionych od spożywania alkoholu, a 14% dorosłej populacji spożywa alkohol w zbyt dużych ilościach, zbyt często, w nieodpowiednich miejscach i doświadcza z tego powodu problemów, ale nie są uzależnione od alkoholu. Podstawą leczenia zaburzeń związanych z używaniem alkoholu jest leczenie behawioralne i psychologiczne, a terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest jedną z metod o najwyższym wsparciu empirycznym. Farmakoterapia, oparta na disulfiramie, akamprosacie i naltreksonie, pełni rolę postępowania uzupełniającego, które pozwala lepiej radzić sobie z „głodem alkoholowym”.  Na podstawie badań uważa się, że skuteczność terapii, definiowanej jako długotrwała abstynencja, wynosi ok. 40%. Choć farmakoterapia pełni wyłącznie rolę uzupełniającą, to właśnie na niej wydają się koncentrować badania mające na celu wyższą długoterminową skuteczność terapii.

Szczególnym zainteresowaniem cieszą się agoniści receptorów GLP-1. Choć wskazania do stosowania leków z tej grupy ograniczają się do leczenia cukrzycy i otyłości, ich mechanizm działania wpływa również na funkcjonowanie szlaków mózgowych związanych z ośrodkiem nagrody. Endogenny peptyd GLP-1 syntetyzowany jest także w obszarach mózgu związanych z ośrodkiem nagrody, co może mieć korzystny wpływ na terapię uzależnień.

W badaniach rejestrowych u osób stosujących agonistów receptora GLP-1 wykazano niższe>