Trądzik różowaty: porównanie skuteczności dostępnych terapii miejscowych

Publikacja Amstutz i wsp. opublikowana w JAMA Dermatology (2026) przedstawia wyniki systematycznego przeglądu piśmiennictwa oraz metaanalizy sieciowej (network meta-analysis) oceniającej skuteczność i tolerancję miejscowych terapii stosowanych u dorosłych pacjentów z umiarkowaną i ciężką postacią trądziku różowatego. Celem badania było porównanie dostępnych preparatów miejscowych, w tym nowych opcji terapeutycznych, takich jak mikrokapsułkowany nadtlenek benzoilu, których pozycja względem standardowych metod leczenia nie była dotychczas jednoznacznie określona.

Autorzy przeprowadzili szerokie wyszukiwanie w bazach CENTRAL (Cochrane Central Register of Controlled Trials), MEDLINE, Embase oraz Web of Science, identyfikując łącznie 32 randomizowane badania kliniczne (RCT, randomized controlled trials) obejmujące 11 399 pacjentów. Analizowane interwencje obejmowały m.in. metronidazol, iwermektynę, kwas azelainowy, minocyklinę, mikrokapsułkowany nadtlenek benzoilu, brymonidynę oraz oksymetazolinę. Głównymi punktami końcowymi były zmiana liczby zmian zapalnych, odsetek pacjentów osiągających sukces terapeutyczny w skali IGA (Investigator Global Assessment) oraz częstość przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych. Pewność dowodów oceniano zgodnie z metodologią GRADE (Grading of Recommendations Assessment, Development and Evaluation).

W analizie skuteczności wykazano, że zarówno iwermektyna, jak i mikrokapsułkowany nadtlenek benzoilu przewyższały metronidazol pod względem redukcji liczby zmian zapalnych. W porównaniu z metronidazolem iwermektyna prowadziła do większego zmniejszenia liczby zmian (średnia różnica [MD, mean difference] 4,17; 95% przedział ufności [CI, confidence interval] 1,85–6,48), a mikrokapsułkowany nadtlenek benzoilu osiągał>