Migotanie, trzepotanie przedsionków, częstoskurcz przedsionkowy

3.1. Jednokształtny częstoskurcz przedsionkowy

Kryteria rozpoznawcze:

• Załamki P o jednakowej morfologii, innej niż załamek P rytmu zatokowego.
• Linia izoelektryczna między załamkami P w odprowadzeniach kończynowych.
• Częstotliwość załamków P > 100/min do maks. 250/min, zwykle powyżej 140/min.
• Załamki P mogą być niemiarowe.
• Odstęp PQ powyżej 100 ms.
• Częstotliwość zespołów QRS taka sama jak załamków P lub niższa — ograniczona wydolnością przewodzenia przez węzeł przedsionkowo-komorowy.
• Zespoły QRS o prawidłowej morfologii lub zmienionej w przypadku wystąpienia aberracji śródkomorowej lub utrwalonych zaburzeń przewodzenia śródkomorowego.

Częstoskurcz przedsionkowy: Załamki P o częstotliwości 100–250/min (zwykle > 150/min)
Możliwa niemiarowość załamków P, linia izoelektryczna pomiędzy załamkami Czynność QRS miarowa lub niemiarowa

Trudności diagnostyczne:

• Różnicowanie z trzepotaniem przedsionków. Za częstoskurczem przemawia obecność linii izoelektrycznej pomiędzy załamkami P oraz niemiarowość załamków P.
• Różnicowanie z tachykardią zatokową i częstoskurczem zatokowo-przedsionkowym, szczególnie w przypadku, gdy załamki P ukryte są w załamkach T.
• Różnicowanie z częstoskurczem z łącza przedsionkowo-komorowego i częstoskurczem ortodromowym przewodzonym wolno przewodzącą drogą dodatkową. Dotyczy to częstoskurczu z załamkiem P ujemnym w odprowadzeniach II, III, aVF i dodatnim w aVR oraz odstępem PR powyżej 100 ms. Rozpoznanie jest możliwe praktycznie tylko na podstawie inwazyjnego badania elektrofizjologicznego.

W przypadku zapisów EKG wykonanych metodą Holtera pomocne są również informacje o aktywności pacjenta oraz możliwość>