Przewlekła obturacyjna choroba płuc

POChP – podstawowe informacje [J44]

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) to przewlekłe schorzenie dotyczące dalszego odcinka układu oddechowego (oskrzela, oskrzeliki oraz pęcherzyki płucne), które w sposób postępujący upośledza wymianę gazową i oddychanie. Schorzenie to jest związane z przewlekłym stanem zapalnym indukowanym głównie przez palenie tytoniu i wziewne czynniki szkodliwe (pyły, opary i gazy). Istotą choroby są nasilające się uszkodzenie dróg oddechowych i ich zwężenie, którym towarzyszą nadprodukcja śluzu i uszkadzanie pęcherzyków płucnych, prowadzące do rozedmy. W kolejnych etapach uszkodzenie dotyczy całych płuc, skutkując upośledzeniem wymiany gazowej i niedotlenienia, retencją dwutlenku węgla, a także powstawaniem nadciśnienia płucnego. Rzadkim czynnikiem wywołującym POChP jest genetycznie uwarunkowany niedobór α₁-antytrypsyny.

Przewlekły wieloletni proces zapalny, niedotlenienie, ograniczona aktywność fizyczna i działania niepożądane stosowanych leków wywołują skutki ogólnoustrojowe, co prowadzi do wyniszczenia organizmu. Często dochodzi do zaniku mięśni (zwłaszcza oddechowych), niedożywienia, kacheksji, a także rozwoju depresji. Choroba wpływa na stan ogólny pacjenta i istotnie pogarsza jakość życia. Z uwagi na zbliżone czynniki ryzyka i narażenie na dym tytoniowy u osób z POChP często współistnieją nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, udary, cukrzyca i niedokrwistość, a także częściej rozwijają się nowotwory płuc.

Choroba ma zazwyczaj charakter postępujący, a w jej przebiegu dochodzi do zaostrzeń, podczas których skokowo uszkadza się>