Przypadek 2. Pacjentka w wieku 64 lat z bólem krzyża i cukrzycą typu 2

U pacjentki w wieku 64 lat z cukrzycą typu 2 i bólem krzyża doszło do zaostrzenia przewlekłego bólu krzyża. W chwili obecnej ból o natężeniu > 5 NRS nasila się w trakcie aktywności ruchowej, nie ulega zaostrzeniu w nocy, ma charakter stały; dodatkowo występuje uczucie palenia, pieczenia, mrowienia.

Po konsultacji w poradni POZ włączono diklofenak w dawce 75 mg na dobę – bez istotnej poprawy. Nastąpiła niewielka ulga w bólu (do 4 NRS), nie ustąpiło uczucie pieczenia i palenia; zastosowany dodatkowo, miejscowo NLPZ – ketoprofen – był nieskuteczny. Z uwagi na współistniejącą cukrzycę typu 2 pacjentka przyjmuje dodatkowo dapagliflozynę w dawce 10 mg na dobę oraz metforminę w dawce 1000 mg na dobę.

Patomechanizm bólu u pacjentów z bólem krzyża

Kręgosłup składa się z wielu elementów, spośród których część zawiera mniej, a część więcej receptorów bólowych. W podstawowym elemencie strukturalnym kręgosłupa, jakim jest kręg i jego chrząstki, nie ma zakończeń bólowych. Ból może pochodzić z receptorów znajdujących się w torebce stawowej, więzadłach, naczyniach, oponach, mięśniach, a przede wszystkim w pierścieniu włóknistym krążka międzykręgowego, którego elementy w największym stopniu ulegają zużyciu i procesowi zwyrodnienia. Taki ból odbierany przez receptory nazywany jest bólem receptorowym i przeważa w bólach krzyża – zarówno nieswoistych, jak i w>