Strategie stosowania i modyfikacji leczenia antagonistami P2Y12

Rozpoczęcie leczenia

Tikagrelor należy do grupy leków przeciwpłytkowych będących odwracalnymi antagonistami receptora P2Y12. Lek nie zapobiega łączeniu adenozynodifosforanu (ADP) z receptorem P2Y12, ale hamuje przekazywanie sygnału i agregację płytek krwi indukowaną przez ADP.

Tikagrelor w połączeniu z ASA jest wskazany u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) (niestabilna dławica piersiowa, OZW bez uniesienia odcinka ST lub z uniesieniem odcinka ST), w tym u pacjentów leczonych farmakologicznie lub przy użyciu przezskórnej interwencji wieńcowej  (ang. percutaneous coronary intervention, PCI), lub pomostowania aortalno-wieńcowego (ang. coronary artery bypass graft, CABG).

Włączenie leku następuje:

• w przypadku OZW bez przetrwałego uniesienia ST – niezwłocznie po poznaniu anatomii tętnic wieńcowych, przed rozpoczęciem angioplastyki wieńcowej;
• w przypadku OZW z przetrwałym uniesieniem ST – niezwłocznie po poznaniu anatomii tętnic wieńcowych, przed rozpoczęciem angioplastyki wieńcowej; można rozważyć zastosowanie leku przed wykonaniem koronarografii (pretreatment).

Terapię rozpoczyna się od podania dawki nasycającej i kontynuuje jako dawkę podtrzymującą przez okres 12 miesięcy (tabela 1). Po 12 miesiącach u wybranych pacjentów można kontynuować terapię tikagrelorem w zmniejszonej dawce (2 × 60 mg). W trakcie przyjmowania tikagreloru należy jednocześnie przyjmować kwas acetylosalicylowy w dawce 75–150 mg.

Tabela 1. Schemat inicjowania i kontynuowania terapii tikagrelorem