Tikagrelor w praktyce klinicznej

Tikagrelor jest doustnym, odwracalnym inhibitorem receptora P2Y12, szeroko stosowanym w prewencji powikłań niedokrwiennych u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi oraz po przebytym zawale serca. Właściwe zastosowanie tikagreloru, uwzględniające indywidualne ryzyko krwawienia, interakcje lekowe i współistniejące choroby, ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii.

Zapoznaj się z 14 przypadkami pacjentów. Zindywidualizowany sposób leczenia, wytyczne.

1. Stabilna choroba wieńcowa po złożonej PCI (wysokie ryzyko prozakrzepowe)

Pacjent: 68-letni mężczyzna, u którego rok temu wykonano PCI z wszczepieniem 2 stentów w zakresie bifurkacji gałęzi przedniej zstępującej i gałęzi diagonalnej. W wywiadzie cukrzyca typu 2 i przewlekła chorba nerek (eGFR 45 ml/min/1,73 m2), co znacznie podnosi ryzyko kolejnych incydentów niedokrwiennych.
Leczenie: Po 6 miesiącach standardowej terapii kwasem acetylosalicylowym + klopidogrelem wprowadzono kwas acetylosalicylowy 75 mg raz dziennie wraz z tikagrelorem 60 mg 2 razy dziennie na okres do 36 miesięcy [1].
Wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego nt. PZW z 2024 r. zalecają przedłużenie terapii przeciwpłytkowej o tikagrelor obok kwasu acetylosalicylowego u pacjentów z wysokim ryzykiem niedokrwiennym (cukrzyca, choroba nerek, złożona PCI) – rekomendacja IIa, poziom A [2]. W badaniu PEGASUS-TIMI 54 tikagrelor stosowany w dawce 60 mg 2 razy dziennie zmniejszył częstość zgonów sercowo-naczyniowych, zawałów i udarów o 15% (NNT 84), przy umiarkowanym wzroście ciężkich krwawień wg skali>