Wprowadzenie do zagadnienia miopii i omówienie dotychczasowych kluczowych publikacji dotyczących tematyki krótkowzroczności

Wprowadzenie

Krótkowzroczność dziecięca, jeszcze kilka dekad temu traktowana głównie jako kłopotliwe, ale stosunkowo niegroźne zaburzenie refrakcji, dziś postrzegana jest jako jedno z największych wyzwań współczesnej okulistyki i zdrowia publicznego. Dynamika wzrostu liczby przypadków na całym świecie jest alarmująca – w niektórych regionach Azji Wschodniej częstość występowania krótkowzroczności u młodzieży szkolnej sięga już 80–90 procent, a w Europie i Ameryce Północnej obserwuje się systematyczne zwiększanie odsetka dzieci i młodych dorosłych wymagających korekcji wzroku. Zjawisko to zyskało już miano „epidemii krótkowzroczności”, ponieważ rozprzestrzenia się globalnie i wiąże się z poważnymi następstwami dla jakości życia, wydolności systemów ochrony zdrowia i kosztów społeczno-ekonomicznych. W niektórych krajach – takich jak Singapur, Korea Południowa, Hongkong, a zwłaszcza Chiny – odsetek młodych dorosłych z krótkowzrocznością przekroczył 80–90%. Problem nie ogranicza się jednak do samej wady refrakcji. Krótkowzroczność, zwłaszcza wysoka (zwykle definiowana jako -6.0 dioptrii lub więcej), jest poważnym czynnikiem ryzyka chorób degeneracyjnych siatkówki, jaskry oraz odwarstwienia siatkówki. Prognozy sugerują, że do roku 2050 około połowa populacji świata będzie krótkowzroczna, a 10% będzie miało wysoką krótkowzroczność. To oznacza setki milionów ludzi zagrożonych trwałym upośledzeniem widzenia lub ślepotą. Podkreśla się, że krótkowzroczność jest szczególnym przypadkiem zjawiska epidemiologicznego, w którym zmiany środowiskowe – a zwłaszcza edukacyjne – wchodzą>