Zastosowanie tramadolu i buprenorfiny w praktyce lekarza internisty i lekarza rodzinnego

Wstęp

Pomimo gwałtownego rozwoju nauk medycznych, ból pozostaje jednym z najczęstszych powodów poszukiwania pomocy lekarza. Według definicji Międzynarodowego Towarzystwa Badania Bólu (IASP) ból to „nieprzyjemne doświadczenie czuciowe i emocjonalne związane z rzeczywistym lub potencjalnym uszkodzeniem tkanek, lub opisywane w kategoriach takiego uszkodzenia” [1]. Skuteczne uśmierzanie bólu stanowi podstawowy element opieki medycznej – nie tylko poprawia komfort chorego, ale także zapobiega negatywnym następstwom nieleczonego bólu, jak przewlekaniu się dolegliwości, powikłaniom unieruchomienia, cierpieniu psychicznemu.

W praktyce lekarza rodzinnego a także specjalisty leczenia chorób wewnętrznych kluczowe jest właściwe dobranie analgetyków, w tym odpowiedzialne stosowanie opioidów. Zarówno tramadol, jak i buprenorfina należą do opioidowych leków przeciwbólowych, które mogą być stosowane w warunkach ambulatoryjnych. Tramadol zaliczany jest do tzw. słabych opioidów (II stopień drabiny analgetycznej), a buprenorfina – do silnych opioidów (III stopień). Obydwa leki odgrywają istotną rolę w leczeniu bólu o umiarkowanym i dużym nasileniu, zwłaszcza gdy leki nieopioidowe nie są wystarczająco skuteczne. Należy jednak pamiętać, że terapia opioidami wymaga przestrzegania aktualnych wytycznych klinicznych, oraz rozważenia bilansu korzyści i ryzyka dla każdego pacjenta indywidualnie. Międzynarodowe i krajowe towarzystwa naukowe (m.in. IASP, European Pain Federation – EFIC, European Society of Anaesthesiology and Intensive Care – ESAIC oraz Polskie Towarzystwo Badania Bólu – PTBB) podkreślają znaczenie>