Co jest ważniejsze – jakość czy długość snu?

Zaburzenia snu i czuwania drastycznie nasilają się u osób starszych i są szczególnie powszechne u osób z demencją. Rosnąca liczba dowodów sugeruje dwukierunkowy związek między snem a funkcjami poznawczymi, w którym zaburzenia snu mogą nie tylko wynikać, ale także przyczyniać się do neurodegeneracji.

Naukowcy z University of California postanowili zbadać jak zmienia się aktywność okołodobowa w ósmej i dziewiątej dekadzie życia kobiet i w jaki sposób te zmiany wpływają na ryzyko demencji. Wyniki opublikowano w kwietniowym wydaniu Neurology. Autorzy wykorzystali kohortę kobiet w wieku ≥ 65 lat z badania Study of Osteoporotic Fractures, a kryteriami włączenia były: posiadanie kompletnych danych z aktywności okołodobowej zarówno na początku badania, jak i podczas obserwacji, dostępne informacje o stanie funkcji poznawczych podczas obserwacji i brak zaburzeń poznawczych na początku badania (np. MMSE ≥26).

Autorzy pracy w okresie 5 lat (mediana 5,0 [zakres 3,5-6,3] lat) obserwowali zmiany w parametrach snu nocnego, drzemek i okołodobowego rytmu snu i czuwania. Parametry snu nocnego obejmowały całkowity czas snu, efektywność snu (procent czasu spędzonego w łóżku w nocy, który został oceniony jako sen) oraz czuwanie po rozpoczęciu snu (fragmentacja snu lub liczba minut ocenionych jako czuwanie po rozpoczęciu snu). Pierwotnym punktem końcowym był stan funkcji poznawczych (norma, MCI>