Nowe terapie w leczeniu nadciśnienia tętniczego

Pomimo dostępności skutecznych i tanich leków hipotensyjnych, kontrola ciśnienia tętniczego pozostaje niewystarczająca, szczególnie u chorych z nadciśnieniem opornym, cukrzycą, przewlekłą chorobą nerek (PChN) czy wysokim ryzykiem sercowo‑naczyniowym. W ostatnich latach rozwijane są nowe terapie ukierunkowane na kluczowe mechanizmy patofizjologiczne nadciśnienia, wykraczające poza działanie klasycznych leków.

Najbardziej zaawansowaną grupę stanowią terapie RNA, przede wszystkim siRNA, do których należy zilebesiran, którego mechanizm polega na hamowaniu syntezy angiotensynogenu w hepatocytach. Prowadzi to do trwałego obniżenia aktywności układu RAA bez kompensacyjnego wzrostu reniny. Pojedyncze wstrzyknięcie podskórne utrzymuje efekt hipotensyjny ponad 6 miesięcy. W badaniach KARDIA wykazano redukcję ciśnienia skurczowego o ok. 10–15 mm Hg. Najczęstsze działania niepożądane odpowiadają typowym efektom blokady RAA (hiperkaliemia, przejściowy spadek eGFR). Trwają badania fazy 3, które mogą doprowadzić do wprowadzenia terapii w ciągu najbliższych lat.

Drugą grupę nowych leków stanowią inhibitory syntazy aldosteronu (ASI), m.in. baxdrostat, lorundrostat i vicadrostat. Celują one selektywnie w enzym CYP11B2, hamując produkcję aldosteronu i eliminując zjawisko „ucieczki aldosteronu”, charakterystyczne dla klasycznych leków wpływających na RAA. W badaniach klinicznych obserwowano istotne obniżenie ciśnienia tętniczego oraz spadek stężenia aldosteronu, przy przewidywalnym ryzyku hiperkaliemii i niewielkiego przejściowego spadku eGFR. Ta grupa leków może w najbliższych latach rozszerzyć możliwości leczenia chorych z nadciśnieniem opornym i z zaburzeniami regulacji aldosteronu.

Kolejną opcją>