Skuteczna kontrola rytmu, ale kosztem bezpieczeństwa?

Ryzyko krwawienia u pacjentów z migotaniem przedsionków w związku ze stosowaniem apiksabanu lub rywaroksabanu w połączeniu z diltiazemem w porównaniu z metoprololem.

Bezpośrednie doustne inhibitory czynnika Xa (DOAC – ang. Direct Oral Anticoagulants), takie jak apiksaban i rywaroksaban, są standardem w profilaktyce udaru u pacjentów z migotaniem przedsionków (AF). Ze względu na częstą wielolekowość w tej populacji kluczowe znaczenie mają interakcje, zwłaszcza z lekami wpływającymi na CYP3A4 i glikoproteinę P (P‑gp). Diltiazem, rekomendowany w wytycznych do kontroli częstości rytmu serca, jest jednocześnie silnym inhibitorem CYP3A4 i P‑gp, co może zwiększać stężenia DOAC i ryzyko krwawień.

Celem opublikowanego w lutym b.r. w czasopiśmie Annals of Internal Medicine badania była ocena bezpieczeństwa i skuteczności jednoczesnego stosowania diltiazemu w porównaniu z metoprololem (lekiem kontrolnym, pozbawionym istotnego wpływu na CYP3A4 i P‑gp) u dorosłych pacjentów z AF rozpoczynających leczenie apiksabanem lub rywaroksabanem. Analizę przeprowadzono w oparciu o dużą bazę danych IBM MarketScan, obejmującą okres od 2015 do 2021 roku.

Do analizy włączono ponad 23 tys. dopasowanych par pacjentów otrzymujących diltiazem lub metoprolol. Głównym punktem końcowym była hospitalizacja z powodu poważnego krwawienia, natomiast wtórne punkty końcowe dotyczyły udaru niedokrwiennego lub zatorowości systemowej.

Wyniki badania wykazały istotnie wyższe ryzyko poważnych powikłań krwotocznych u pacjentów stosujących diltiazem w skojarzeniu z DOAC,>