Aktywność fizyczna a ryzyko otępienia

Otępienie, w tym choroba Alzheimera, stanowi narastający problem zdrowotny, a skuteczne strategie prewencyjne są kluczowe dla ograniczenia jego występowania. W ostatnich latach coraz większą uwagę poświęca się modyfikowalnym czynnikom ryzyka, takim jak aktywność fizyczna. Najnowsza analiza danych z Framingham Heart Study Offspring Cohort pozwala odpowiedzieć na pytanie, w którym okresie życia dorosłego aktywność fizyczna ma największy wpływ na ryzyko rozwoju otępienia.

Badanie objęło 1526 uczestników w wieku 26–44 lat, 1943 osób w wieku 45–64 lat (średni wiek) oraz 885 osób w wieku 65–88 lat (osoby starsze) bez otępienia na początku obserwacji. Aktywność fizyczną oceniano za pomocą indeksu aktywności fizycznej (Physical Activity Index, PAI), uwzględniającego czas spędzony na różnych poziomach aktywności w ciągu doby. Uczestnicy samodzielnie raportowali liczbę godzin spędzonych w ciągu typowego dnia na różnych poziomach aktywności. Każda godzina była mnożona przez odpowiedni współczynnik, a następnie sumowana dla całej doby, co dawało łączny wynik PAI – im wyższy wynik, tym wyższy poziom aktywności fizycznej.

Uczestników badania podzielono na 5 grup (kwintyle; Q) w zależności od stopnia aktywności fizycznej – Q1 oznaczał najniższy poziom aktywności, a Q5 najwyższy poziom.

Uczestnicy byli obserwowani przez średnio 37,2 lat (grupa osób młodych), 25,9 lat (osoby w średnim wieku) oraz 14,5 lat (osoby starsze) pod kątem wystąpienia otępienia>