Statyny, LDL i cukrzyca: zaskakujący związek

Badanie opublikowane w listopadzie 2025 roku w czasopiśmie Cardiovascular Diabetology miało na celu ocenę związku, na dużej, reprezentatywnej populacji (13 674 osób) między poziomem cholesterolu LDL, stosowaniem statyn a ryzykiem rozwoju cukrzycy typu 2 (T2D). Analiza oparta na danych z bazy COMEGEN, obejmującej ponad 200 tys. pacjentów, wykazała, że niższy poziom LDL-C jest odwrotnie proporcjonalny do ryzyka T2D – osoby z najniższymi wartościami LDL-C (<84 mg/dl) miały najwyższą częstość występowania cukrzycy (27,6 przypadków na 1000 osobolat), natomiast osoby z bardzo wysokim LDL-C (≥131 mg/dl) – najniższą (8,4 przypadków na 1000 osobolat).

Terapia statynami dodatkowo zwiększa ryzyko cukrzycy w każdej kategorii LDL-C, ale najsilniejszy wpływ zaobserwowano w grupie z bardzo wysokim LDL-C, gdzie ryzyko było ponad dwukrotnie większe w porównaniu z grupą o niskim LDL-C (aHR 2,41 vs. 1,75).

Mechanizmy patofizjologiczne pozostają niejasne, ale prawdopodobnie dotyczą zaburzeń w metabolizmie cholesterolu i glukozy oraz wpływu na funkcję komórek beta trzustki. Hipotezy obejmują m.in. zwiększone wychwytywanie cholesterolu przez komórki beta, co może prowadzić do ich uszkodzenia i upośledzenia wydzielania insuliny. Badania eksperymentalne potwierdzają, że nadmiar cholesterolu LDL w komórkach beta powoduje ich śmierć, a defekty w białkach transportujących cholesterol (np. ABCA1) zaburzają homeostazę lipidową i wydzielanie insuliny. Statyny, poprzez hamowanie HMGCR i zwiększenie ekspresji receptora>