Rytm zatokowy, pozazatokowy, wędrowanie rozrusznika, rytm z łącza p-k

W diagnostyce rytmu serca może być pomocny poniższy diagram.

2.1. Rytm zatokowy

Kryteria rozpoznawcze:

Rytm załamków P pochodzenia zatokowego:

• załamek P dodatni w odprowadzeniu I, II, aVF, ujemny w aVR;
• dopuszczalna zmienność kształtu związana z oddychaniem;
• częstotliwość rytmu 60–100/min.

Rytm zatokowy: Załamki P dodatnie w I, II, aVF, ujemne w aVR

W badaniach EKG metodą Holtera trójodprowadzeniowych, w których nie są opisane odprowadzenia lub są to odprowadzenia inne niż obecność dodatnich załamków P, wskazuje, że rytm jest najprawdopodobniej pochodzenia zatokowego.

Trudności diagnostyczne

Czasami amplituda załamków P jest bardzo mała i wymaga wykonania zapisu ze wzmocnioną cechą (uwaga – taka procedura wzmacnia też amplitudę artefaktów, co może dodatkowo utrudniać ocenę).

Przy obecności wydłużonego przewodzenia przedsionkowo-komorowego załamek P może się nakładać na załamek T, co utrudnia jego identyfikację i ocenę morfologii. Zmienność oddechowa morfologii załamka P może być trudna do różnicowania z zatokowym wędrowaniem rozrusznika.

Rytm zatokowy 68/min. Oś prawidłowa. Zapis w granicach normy.

2.2.  Tachykardia zatokowa

Kryteria rozpoznawcze:

Rytm zatokowy o częstotliwości > 100/min.

W badaniach EKG metodą Holtera, podczas których pacjent może wykonywać wysiłek fizyczny nawet o znacznym nasileniu, częstotliwość rytmu zatokowego może dochodzić nawet do 150/min i więcej. Wymaga to weryfikacji z dzienniczkiem aktywności pacjenta.

Trudności diagnostyczne:

Różnicowanie z częstoskurczem>