Witamina D w endokrynologii. Kiedy, kogo i jak leczyć?
Skrót informacji
Przeprowadzane coraz szerzej badania wskazują, iż prawidłowe stężenie witaminy D nie tylko zapobiega zaburzeniom tkanki kostnej, ale także wpływa na zmniejszone ryzyko rozwoju innych chorób, w tym chorób autoimmunologicznych czy układu endokrynnego, takich jak choroba Hashimoto, choroba Gravesa-Basedowa czy rzadziej występujące zaburzenia wielogruczołowe. W przeprowadzonych badaniach wykazano także związek między obniżonym stężeniem witaminy D a nieprawidłowymi stężeniami glukozy i insuliny oraz wrażliwością tkanek na insulinę. Co więcej, dane literaturowe wskazują na częstsze występowanie niedoboru witaminy D u otyłych osób w porównaniu z osobami o należnej masie ciała. Do grup wysokiego ryzyka niedoboru witaminy D należą również osoby z zaburzeniami przytarczyc. Pacjenci z potwierdzonym deficytem witaminy D powinni stosować lecznicze dawki tej witaminy (4000-10000 IU/dobę), z uwzględnieniem masy ciała dobierane indywidualnie celem uzyskania jej optymalnego stężenia 30-50ng/ml w surowicy krwi.
